Endometrium folliculare

Strona www

Endometrial scratching ( z ang.) to pytany uraz endometrium, czyli celowe uszkodzenie błony śluzowej macicy kobiety, w obiekcie zwiększenia jej receptywności (ułatwieniu zagnieżdżeniu się w niej zarodka).
Stretching można zrealizować w swoisty sposób. Zazwyczaj przyjmuje się do tego celu sterylnej i niepowtarzalnej sondy (pipelli). Zabieg ten układany jest pod stałą kontrolą USG. Jego inwazyjność i odczuwalność dla pacjentki jest relatywnie niewielka. Rzadziej procedurę dokonuje się histeroskopowo (tylko pod opieką lekarza).
Zabieg endometrial scratching jest niewiele istotnych zalet. Wg badań zwiększa on dwa razy odsetek ciąż zakończonych powodzeniem u pacjentek, które odpowiadają na nawracające niepowodzenia implantacji. Zagnieżdżenie się zarodka w macicy ślubnej jest bowiem kluczowym czasem i utrzymuje do dalszego prawidłowego przebiegu ciąży. Stanowi toż zarówno zwieńczenie programu zapłodnienia pozaustrojowego – in vitro. Sukces implantacji zależy natomiast nie ale od jakości zarodka, który zależy transferowi, a jeszcze od innych właściwości błony śluzowej macicy.
Czym stanowi endometrium? To nic innego jak błona śluzowa macicy. Jest ona znacznie czuła na hormony steroidowe, a w szczególności na gestageny oraz estrogeny. Ulega dużym nowościom w dalekich momentach kobiecego cyklu miesiączkowego. U dziewczynek wydobywających się przed okresem dojrzewania ma grubość maksymalnie do 0,5 mm. Kobiety regularnie miesiączkujące mają błonę o grubości 7-9 mm w porządku jajeczkowania, zaś w drugiej części cyklu nawet 15 mm.
Kobiety, które ukończyły już menopauzę i biorą hormonalną terapię zastępczą posiadają endometrium o grubości maksymalnie 8 mm. Panie nie stosujące HTZ mają błonę jeszcze cieńszą (do 5 mm). Po czasie pokwitania endometrium grubsze niż 12 mm może oznaczać choćby o rozszerzającej się chorobie nowotworowej.
Błona śluzowa przygotowana jest z dwóch warstw: podstawowej i czynnościowej. Warstwa czynnościowa ulega złuszczeniu się w końcówce fazy lutealnej cyklu miesiączkowego. Warstwa podstawowa to “surowiec zapasowy”, z którego na starcie kolejnego etapu poprawia się warstwa czynnościowa.